ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆಯಾದ ‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ ಅನ್ನು ಹಾಡಲು ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆ ಅಥವಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕಾನೂನು ಶಿಕ್ಷೆ ಜರುಗಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಾಯಕ ಟಿ.ಎಂ. ಕೃಷ್ಣ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಅರ್ಜಿಯ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ಸೂರ್ಯ ಕಾಂತ್, ಜೋಯ್‌ಮಾಲ್ಯ ಬಾಗ್ಚಿ ಮತ್ತು ವಿ. ಮೋಹನಾ ಅವರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಪೀಠವು, 1986ರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ‘ಬಿಜೋಯ್ ಇಮ್ಯಾನುವಲ್’ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪಿನ ನಿಯಮಗಳು ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದಿದೆ. 1971ರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅಪಮಾನ ತಡೆ ಕಾಯ್ದೆಗೆ 2026ರಲ್ಲಿ ತರಲಾದ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನು ಅರ್ಜಿದಾರರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದು, ಗೀತೆಯ ಎಲ್ಲ ಚರಣಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವುದು ಭಾರತದ ಜಾತ್ಯತೀತ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ಪೀಠ, ಯಾವುದೇ ಗೀತೆಯ ಚರಣಗಳ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಕ್ಕು ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ರಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರೂ ಪ್ರಜೆಗಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದೆ.
ಈ ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜಿದಾರರ ಪರ ವಕೀಲ ಎಸ್. ಮುರಳೀಧರ್ ಹಾಗೂ ಸಾಲಿಸಿಟರ್ ಜನರಲ್ ತುಷಾರ್ ಮೆಹ್ತಾ ನಡುವೆ ಕಾವೇರಿದ ವಾದ ನಡೆಯಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸುಸ್ಥಿರತೆಗೆ ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಸಂಕುಚಿತವಾಗಿರಬಾರದು ಮತ್ತು ನಕ್ಸಲೀಯ ಧೋರಣೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಮಣಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾಲಿಸಿಟರ್ ಜನರಲ್ ಆಕ್ಷೇಪಾರ್ಹ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಮುರಳೀಧರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವಂತೆ ಆಗ್ರಹಿಸಿದರೂ, ಮೆಹ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್, ಸಂವಿಧಾನದ 25 ಮತ್ತು 26ನೇ ವಿಧಿಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ದೊರೆತಿರುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು, ಈ ಕಾಯ್ದೆ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಬಲವಂತದ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಈ ಮಹತ್ವದ ತೀರ್ಪು ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನ ನೀಡಿದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾಗಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಅಂತರಂಗದ ಗೌರವದಿಂದ ಮೂಡಿಬರಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅದನ್ನು ಶಾಸನಬದ್ಧ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಭಯದಿಂದ ಅಥವಾ ಬಲವಂತದಿಂದ ಹೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳಿರುವ ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ದೇಶದ ಅಖಂಡತೆಗೆ ಅಗತ್ಯ. ಕೋರ್ಟ್ ವಿಚಾರಣೆ ವೇಳೆ ಬಳಸಲಾದ ಶಬ್ದಾವಳಿಗಳು ಕಾರ್ಯಾಂಗ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ನಡುವಿನ ವೈಚಾರಿಕ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನವೇ ಅಂತಿಮ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ದೃಢಪಡಿಸಿದೆ.
