ನವದೆಹಲಿ: ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯೊಬ್ಬರು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿರುವುದು ಕೇವಲ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇದು ದೇಶದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ನೂರನೇ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿರುವುದು ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ. ಮುಂಚೂಣಿಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಶೃಂಗಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಭಾರತ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಜಾಗತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮುಖ ದೇಶವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಲು ಈ ನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಸಗಳು ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿವೆ.
ರಾಜಕೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ, ಈ ನಿರಂತರ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಭೇಟಿಗಳು ದೇಶದ ಆಂತರಿಕ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲೂ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವು ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕತ್ವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ದೇಶದ ಜನತೆಯ ಮುಂದೆ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಅಥವಾ ಜಿ-20 ನಂತಹ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಗೌರವವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಚುನಾವಣಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಅಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮತ್ತು ಮತದಾರರ ಮನಗೆಲ್ಲಲು ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಬಲ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಈ ಅತಿಯಾದ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಗಳ ನೀತಿಯು ರಾಜಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ವಿಮರ್ಶೆಗೂ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರು ಈ ಭೇಟಿಗಳಿಗೆ ತಗಲುವ ಭಾರಿ ವೆಚ್ಚ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ನೈಜ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಹೂಡಿಕೆಗಳ ಭರವಸೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿವೆ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಿನಿಮಯ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಯಶಸ್ಸುಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೂ, ದೇಶದ ಆಂತರಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತೇ ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ.
